Loss!

என் வாழ்க்கை எவ்வளவு அழகாய் இருக்க வேண்டும் என்று என்னைக்காட்டிலும் அதிகம் கற்பனை செய்து பார்த்தவள் அவள்.

எட்ட முடியுமா என்று எட்டிநின்ற உயரங்களையெல்லாம் துச்சமென்று எண்ண வைத்தவள்..

இதுவரை யாருமென்னைப் பார்க்கா கோணத்தில் பார்த்து, என் வாழ்வின் கோணத்தை மாற்றியமைத்தவள்..

பாதைத் தேடி புதைந்து கிடந்த எனக்கு, புதிய பாதை அமைக்க விதைவிதைத்தவள்..

தனிமையில் இனிமையாய் இருந்தபோது அசரீரியாய் குரல் கொடுத்தவள்.

உலகப்போரினும் கொடிய உறவுப்போர் மனதில் தொடங்கிய வேளையில் கவசம் தரித்தவள்.

ரசனைகளுக்குள் ஒளியாண்டு தொலைவிருந்தும், மணிக்கணக்கில் அளந்த கதைகளில், ஒருவரையொருவர் அளந்தவள்.

பயங்களற்ற இதயச்சிரிப்பில், அடிவானை மீறிய உலகினழகைக் காட்டியவள்.

காலத்தின் கட்டாயங்களிலும் கல்லறை வரை கவலைகளை மறக்கச் செய்தவள்.

துயர் போக்கி தோள் சாய, தோல்விகளும் துவண்டு போகுமாறு துணை நிற்பவள்.

சொல்லாமற் சொல்லும் வார்த்தைகளுக்கு புதுப்புது அர்த்தங்கள் கொடுத்தவள்.

அவளின்றி ஓரணுவும் என்வாழ்வில் நகராது என்றறிந்தும், வேண்டுமென்றே நகர்ந்து செல்பவள்..

சகிப்பென்றால் கேள்விக்குறி எழுப்பியவனை, கோபத்திற்கு கேள்விக்குறி எழுப்பச் செய்தவள்.

இருப்பினும்,
எதோவோர் தருணத்தில் பிரிவை எதிர்நோக்கிக் காத்துள்ளேன்…

எழுத ஊக்கங்கொடுத்த அவளுக்கே எழுதுகிறேன்,

“காலத்தின் கலக்கங்களில் கலங்காது
ஞாலத்தை வென்று களிக்கையில்
நானுமிருக்க வேண்டிய தருணம்
எனும் அகநெருடலில் எட்டிப்பார்க்கும்
கண்ணீர் துளிகள் அளக்கும்,
வான்வியக்கும் கடலாழ நட்புறவை!”

யாரவள் என்றவள் அறிவாள் தன் அறிவால்!!!!

-சாரா.